Eindelijk iemand die iets zegt over de rare situatie in de Nederlandse pensioen markt. Vanmorgen stond in het FD een column van Mathijs Bouman, macro econoom en journalist. Daarin werd de kartel positie van pensioenfondsen onder de loep genomen en welke rare situatie we eigenlijk hebben gecreëerd door het verplichte pensioen. Ieder vorm van kartel is de afgelopen jaren de door eurocommissaris en oud-minister Neelie Kroes met torenhoge boetes afgestraft en voor de pensioenfondsen heeft de regering een hele mooie wet gemaakt waarin iedereen verplicht aan deze kartel vast zit.

Hoeveel smeergeld, steekpenningen of andere vorm van omkoperij ervoor nodig is geweest om deze vorm van legale diefstal mogelijk te maken wordt in deze column niet besproken of aangekaart. Maar dat het wel erg vreemd is dat concurrentie in deze bedrijfstak ontmoedigt wordt lijkt mij duidelijk. Zo kunnen slechte prestaties weggemoffeld worden en kunnen pensioenfondsen bijna zonder ingrijpen van de klant hun vergoedingen blijven onttrekken uit de fondsen die zij beheersen. Geen tik op de vinger of ontevreden deelnemers die weglopen.

Het pensioen is voor de meeste mensen iets waar zij zich geen zorgen over willen maken en als er een tekort is kunnen zij met het verplichte pensioen tenminste altijd naar een ander wijzen i.p.v. de hand in eigen boezem te moeten steken. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen financiële toekomst blijkt voor de meeste werknemers te veel gevraagd. Het werk vraagt immers al genoeg aandacht en dat er elke 5 dagen 1 voor de pensioenopbouw bij zit is bij velen helemaal niet bekend.

Mathijs pleit dan ook niet voor totale afschaffing van het verplichte fonds en geeft de voorkeur van een vrijer pensioen. Een pensioen waarbij de deelnemer kan switchen wanneer hij ontevreden is over de geboekte resultaten of over de hoge vergoeding die het fonds inhoudt. Dat zou betekenen dat het grootste gedeelte van de zorg nog steeds niet bij de werknemers komt te liggen en dat zij daar wel meer grip op zullen hebben.

De pensioenfondsen zullen dan weer goede resultaten voor de deelnemers moeten nastreven i.p.v. een zo hoog mogelijke vergoeding voor het fonds zelf. Dat lijkt me in deze tijd van liberalisering toch het minste wat we zouden moeten aanmoedigen bij commerciële bedrijven. De tijd van de door de staat gegarandeerde pensioenen is over en de zakkenvullerij van de pensioenfondsen moet ook maar eens over zijn.

En wie onder de streep bij de winst van de pensioenfondsen kijkt, moet er maar eens rekening mee houden dat de top bonussen er inmiddels vanaf zijn en de gemiddelde Nederlander nog steeds een onzeker pensioen.