Misschien is het goed als wel een keer een nieuwe bladzijde gaan toevoegen aan onze geschiedenisboeken. Een bladzijde over de economische revolutie. Je weet wel, die revolutie die is begonnen aan het begin van deze eeuw, dit millenium. Met het barsten van de internet bubbel is eigenlijk een teer punt naar boven gekomen en dat is dat de hongerigheid naar meer een destructief effect heeft op het geheel. 

Een aantal snelle jongens had in korte tijd de zakken gevuld met de zuurverdiende centjes van de beleggers en waren er vandoor gegaan nadat zij hun bijna lege internet onderneming hadden verkocht. Uiteraard met behulp van de altijd zo nette en fatsoenlijke banken. En daarvan is al lang bekend dat een kleine groep zijn zakken vult terwijl de anderen de laan uit worden gestuurd omdat het geld op is.

Sinds het uiteen spatten van de IT bubbel is er economisch en politiek wel heel veel gebeurt. Van de aanslagen op 11 september, de vergeldingsacties van de VS op Afghanistan en Irak, de moord op Pim Fortuyn en Theo van Gogh met als klap op de vuurpijl de kredietcrisis die in 2007 in de VS begon en in 2008 oversloeg op de rest van de wereld. Allemaal belangrijke gebeurtenissen die in de geschiedenisboeken zullen worden opgenomen. Daar is recentelijk nog de politieke verschuiving in het Midden-Oosten aan toegevoegd.

In het Midden-Oosten is de bom gebarsten en heeft de bevolking de macht teruggeëist van de mensen die dat met geweld hebben bemachtigt en er sinds tientallen jaren geen afstand meer van wilde doen. En het volk was het zat. De mensen willen een gelijke en eerlijke behandeling en niet omkomen van de honger terwijl de mensen aan de macht zich tegoed doen aan alle bezittingen van het land en deze er doorheen jagen.

Eigenlijk zijn wij op deze wereld allemaal gelijk en als wij elkaar ook zo zouden behandelen dan zou de wereld er een stuk mooier uit zien. Dat geldt voor onze leefomgeving en ook zeker in onze werkomgeving. Waar het een aantal jaar geleden voor sommige heel normaal was om iets te verkrijgen ten koste van iemand anders, daar hoef je in de toekomst, naar mijn mening, niet meer mee aan te komen. Dat zou je ook uitbuiting kunnen noemen.

Waar deze wereld behoefte aan heeft is mensen die elkaar willen helpen en die elkaar ook iets gunnen. Die veel teruggeven voor wat ze krijgen omdat op een gegeven moment genoeg ook echt genoeg is. Als je €100 miljoen op je bankrekening hebt staan kun je nastreven nog meer te verdienen of je gaat meer waarde geven waardoor je vermogen niet minder maar ook niet meer wordt.

Hoe zou de wereld eruit zien als we alleen in win-win situaties zouden denken? Als we iedereen waarmee we samenwerken ook een deel van de winst gunnen en met elkaar delen? Wie meer geeft mag ook meer hebben, maar genoeg is genoeg. Iemand die altijd naar meer streeft zal nooit tevreden zijn, want er is altijd meer.

Het zou mij sterk verbazen als de periode waarin wij nu leven over een aantal jaar niet wordt aangeduid als de economische revolutie en misschien zelfs wel de politieke revolutie. De macht terug bij de bevolking en de koek wat meer verdelen. Het is niet dat ik niet geloof in leiderschap, in zijn geheel niet. Ik geloof dat iedereen leider is voor een deel van de wereld en de bevolking. Alleen zou de leider weer eens in dienst moeten zijn van de bevolking in plaats van de macht naar zich toetrekken. Daarmee kun je trouwens veel meer bereiken dan autocratisch leiderschap.